﻿<title_newspaper=”Trybuna Ludu”> 
<title_article=”Węgierski przemysł lekki w walce o jakość”> 
<author_1=”Janos Buzasi”>
<author_2=””> 
<language=”pl”> 
<style=”press”>
<year="1954">
<month="6">
<date=”1954-06-18”>
<period=”d”>
<status=”1_obieg”>
<support=”paper”>
Za przykładem przodujących robotników radzieckich węgierska klasa robotnicza przejawia coraz więcej inicjatywy w walce o stałą poprawę jakości produkcji przemysłu lekkiego. Szczególne znaczenie ma ruch, który rozwinął się z inicjatywy majstra budapeszteńskiej fabryki odzieży męskiej, laureata nagrody imienia Kossutha, Józefa Zedey. Istota ruchu polega na tym, że kierownicy techniczni i robotnicy gruntownie zapoznają się z przepisami technologicznymi jeszcze przed rozpoczęciem produkcji tego lub innego wyrobu. Drugą główną cechą ruchu jest szeroki zasięg kontroli społecznej. 
O upowszechnieniu ruchu zmierzającego do poprawy jakości produkcji przemysłu lekkiego i obniżki kosztów własnych świadczy fakt, że ministerstwo otrzymuje co miesiąc od różnych przedsiębiorstw przeciętnie siedem tysięcy wniosków nowatorskich. Świadczy o tym również współzawodnictwo, które rozwinęło się dla uczczenia III Zjazdu Węgierskiej Partii Pracujących, który odbył się niedawno. Jedną z najistotniejszych nowych cech tego współzawodnictwa są umowy socjalistyczne zawierane między oddziałami większych fabryk w sprawie udzielenia sobie pomocy. Ostatnio prasa węgierska coraz częściej donosi o zawieraniu umów socjalistycznych, nie tylko między oddziałami produkcyjnymi jednego przedsiębiorstwa, lecz także między różnymi przedsiębiorstwami.
Obok pracowników partyjnych w rozwijaniu współzawodnictwa socjalistycznego poważną rolę odgrywają aktywiści związkowi, którzy coraz lepiej zdają sobie sprawę, że działalność ich będzie uwieńczona powodzeniem jedynie w tym wypadku, jeżeli ludzie pracy będą podnosić nieustannie jakość swej pracy. 
Niemniejsze znaczenie ma działalność kierownictwa technicznego. W fabrykach przemysłu lekkiego coraz częściej wprowadzane są nowoczesne procesy technologiczne i godne socjalistycznego przedsiębiorstwa metody organizacji produkcji. I tak np. w tkalni kiszpeckiej fabryki włókienniczej zakorzeniona była stara, zła praktyka — kontrolę jakości przeprowadzano dopiero po zakończeniu procesu produkcyjnego. Na skutek tego odrzucano, jako brak, duże ilości tkanin. Na wniosek techników Tibora Tirollera i Ferencza Marka zmieniono ten system. Obecnie kontrolerzy jakości sprawdzają jakość produkowanej tkaniny w toku produkcji i po stwierdzeniu, że nie odpowiada ona wymogom pierwszego gatunku, zawiadamiają o tym majstra. Majster natychmiast podchodzi do robotnika, który produkuje tkaninę z brakiem i udziela mu pomocy w naprawieniu usterki. 
</support> 
</status> 
</period> 
</date> 
</month> 
</year> 
</style> 
</language> 
</author_2> 
</author_1> 
</title_article> 
</title_newspaper>
